Fibrinogen
آزمایش Fibrinogen برای اندازهگیری سطح فیبرینوژن، پروتئینی که نقش اصلی در لخته شدن خون ایفا میکند، انجام میشود. این پروتئین در کبد تولید شده و در فرآیند لخته شدن خون به فیبرین تبدیل میشود که به جلوگیری از خونریزی کمک میکند.
اطلاعات نمونهگیری
نوع نمونه: پلاسمای سيتراته حجم نمونه لازم: ٢ ميلی ليتر معیار رد نمونه: هموليز – ايکتريک-ليپميک -داشتن فيبرين- لخته آمادگی لازم قبل از نمونهگیری: استروژن ها و ocp ممکن است سبب افزايش فيبرينوزن شوند.در حالي که استروئيد هاي آنابوليک آندروژن ها آسپارژيناز فنوباربيتال استرپتوکيناز اورو کيناز و اسيدوالپرويک مي توانند سطح فيبرينوژن راکاهش دهند.
اهمیت بالینی
آزمایش فیبریوژن برای ارزیابی وضعیت لخته شدن خون و شناسایی اختلالات خونریزی یا لخته شدن غیرطبیعی کاربرد دارد: پایش بیماریهای قلبی عروقی: سطح بالای فیبریوژن میتواند نشاندهنده خطر بالاتر برای بیماریهای قلبی و سکته مغزی باشد. تشخیص اختلالات انعقادی: این آزمایش در تشخیص اختلالاتی مانند هموفیلی و اختلالات لخته شدن خون مفید است. پیگیری وضعیت التهابی: سطح فیبریوژن به عنوان یک مارکر التهاب در بیماریهای التهابی مانند آرتریت روماتوئید یا عفونتها افزایش مییابد.
محدودیتها و نکات تکمیلی
عدم تشخیص قطعی: آزمایش فیبریوژن بهطور مستقل نمیتواند به تشخیص بیماری خاصی کمک کند و نیاز به آزمایشهای اضافی دارد. تأثیر داروها: داروهایی مانند ضدانعقادها یا داروهای ضدالتهابی میتوانند نتایج را تحت تأثیر قرار دهند. تأثیر بیماریهای دیگر: بیماریهای غیر مرتبط با سیستم انعقادی، مانند سرطان یا نارسایی کلیوی، نیز ممکن است بر نتایج آزمایش تأثیر بگذارند.