IgM
آزمایش IgM یا ایمونوگلوبولین M، نوعی آزمایش خون است که برای اندازهگیری سطح آنتیبادی IgM در بدن انجام میشود. IgM یکی از اولین آنتیبادیهایی است که در پاسخ به عفونتها توسط سیستم ایمنی تولید میشود. این آنتیبادی نقش اصلی در مبارزه اولیه با عوامل بیماریزا دارد و معمولاً در مراحل اولیه بیماریهای عفونی افزایش مییابد. آزمایش IgM ممکن است بهصورت کلی یا اختصاصی برای بیماریهایی مثل تب مالت، هپاتیت، EBV و … درخواست شود.
اطلاعات نمونهگیری
نوع نمونه: سرم ، پلاسماي هپارينه، پلاسماي EDTA حجم نمونه لازم: ١ميلی ليتر معیار رد نمونه: هموليز، ايکتريک، ليپميک
اهمیت بالینی
آزمایش IgM از نظر بالینی اهمیت زیادی دارد؛ چرا که حضور یا افزایش سطح آن معمولاً به معنای عفونت فعال یا تازه شروعشده است. این آزمایش در افتراق بین عفونتهای حاد و مزمن به کار میرود. همچنین در ارزیابی عملکرد سیستم ایمنی و تشخیص برخی بیماریهای خودایمنی، نقصهای ایمنی اولیه یا پایش پاسخ به واکسیناسیون کاربرد دارد. در شرایطی مانند بررسی بیماریهای ویروسی یا انگلی فعال، بررسی IgM نقش تعیینکنندهای دارد.
تفسیر نتیجه
تفسیر نتایج IgM به شرایط بالینی بیمار بستگی دارد. سطح بالای IgM نشاندهنده پاسخ اولیه سیستم ایمنی به یک عامل بیماریزا است. در موارد عفونتهای مزمن، معمولاً سطح IgM کاهش یافته و IgG جایگزین آن میشود. اگر IgM مثبت باشد و IgG منفی، عفونت در مراحل ابتدایی است. در مقابل، اگر IgG مثبت باشد و IgM منفی، بیمار قبلاً در معرض آن عامل بیماریزا قرار گرفته و ایمنی ایجاد شده است.
محدودیتها و نکات تکمیلی
احتمال نتایج مثبت کاذب به دلیل تداخلات با سایر پروتئینها یا آنتیبادیها گاهی اوقات، IgM برای مدت طولانی پس از برطرف شدن عفونت باقی میماند نتایج ممکن است در بیماران با نقص ایمنی گمراهکننده باشد تفسیر نادرست در صورت عدم وجود اطلاعات بالینی کافی