PT
آزمایش PT (زمان پروترومبین) زمان لخته شدن خون را اندازهگیری کرده و به ارزیابی عملکرد سیستم انعقادی و تشخیص اختلالات کمک میکند.
اطلاعات نمونهگیری
نوع نمونه: پلاسماي سيتراته حجم نمونه لازم: ٢ ميلي ليتر معیار رد نمونه: هموليز – داشتن فيبرين- لخته آمادگی لازم قبل از نمونهگیری: توجه به استفاده از Warfarine، Coumadin، Heroine
اهمیت بالینی
نظارت بر درمان با داروهای ضد انعقاد خوراکی: برای اطمینان از اینکه دوز دارو مناسب است و خطر خونریزی یا لخته شدن خون به حداقل رسیده است. تشخیص اختلالات انعقادی: برای تشخیص اختلالات انعقادی ارثی یا اکتسابی که بر مسیر خارجی و مشترک انعقاد تأثیر میگذارند. ارزیابی عملکرد کبد: کبد نقش مهمی در سنتز فاکتورهای انعقادی دارد. بنابراین، آزمایش PT میتواند برای ارزیابی عملکرد کبد به کار رود. قبل از جراحی: برای ارزیابی خطر خونریزی قبل از عمل جراحی.
تفسیر نتیجه
PT زمان لخته شدن را از فعال شدن تا تشکيل لخته فيبرين اندازه گيري مي کند . اين تست تماميت مسيرهاي خارجي و مشترک انعقاد را اندازه گيري مي کند. در غربالگري تماميت مسير انعقادي خارجي و مشترک کاربرد دارد. محدوده مرجع: محدوده مرجع آزمایش PT ممکن است در آزمایشگاههای مختلف متفاوت باشد. بنابراین، تفسیر نتایج باید با توجه به محدوده مرجع آزمایشگاه انجام شود. تأثیر عوامل دیگر: علاوه بر داروها، عوامل دیگری مانند بیماریهای کبدی، کمبود ویتامین K و برخی اختلالات ژنتیکی نیز میتوانند بر نتایج آزمایش PT تأثیر بگذارند.
محدودیتها و نکات تکمیلی
تنوع فردی: نتایج ممکن است بسته به سن، جنس و وضعیت فیزیولوژیکی متفاوت باشد. تأثیر داروها: داروهای مختلف میتوانند نتایج را تحت تأثیر قرار دهند، مانند وارفارین و آنتیبیوتیکها. مشکلات کبدی: نارسایی کبدی میتواند نتایج را مخدوش کند. آسیبهای نمونهبرداری: همولیز نمونه میتواند بر دقت آزمایش تأثیر بگذارد. کمبود ویتامین K: در صورت وجود، ممکن است نتایج نادرستی به دست آید. عدم نمایش کامل سیستم انعقادی: PT تنها بخشی از ارزیابی انعقاد خون را نشان میدهد و باید با آزمایشهای دیگر ترکیب شود.